HPV – jak się nie dać wirusowi?

 Do zakażenia HPV (Human Papilloma Virus), wirusem brodawczaka ludzkiego dochodzi na skutek kontaktów seksualnych zazwyczaj u osób w wieku od 18 do 28 roku zycia. Przyjmuje się, że nawet do 50% populacji jest na jakimś etapie swojego życia zakażonych tym wirusem (zdecydowana większość zostaje zakażona przed 50 rokiem życia). Na całym świecie wirusa HPV posiada około 630 milionów ludzi. Dlaczego u jednych osób wirus nie daje żadnych objawów, a u innych prowadzi do rozwoju nowotworu? Czy są metody radzenia sobie z tym zagrożeniem?

Czym tak naprawdę jest HPV?

HPV to wirus posiadający aż 100 różnych odmian. Szacuje się, że około 30 typów HPV odpowiada za powstawania infekcji dróg moczowo-płciowych u obu płci. W niektórych przypadkach prowadzi do rozwoju delikatnych zmian w postaci brodawek na skórze, w innych może powodować bardzo groźną chorobą ostatnich lat: raka szyjki macicy. Typowym sposobem oddziaływania wirusa HPV na organizm jest wykształcenie kłykcin kończystych. U wielu osób zarażonych wirusem HPV przez większość życia nie obserwuje się żadnych niepokojących objawów. Za sprawą dobrze funkcjonującego układu immunologicznego nie dochodzi do zakażenia, a wirus często w trakcie 1-2 lat znika. Ryzyko zaktywizowania się wirusa powstaje w momencie zmniejszenia odporności organizmu, na przykład na skutek choroby. W takich sytuacjach wirus HPV może prowadzić do powstania nowotworu: raka szyjki macicy, raka pochwy, nowotworu sromu, raka odbytu, itd.

Zakażenie

Zakażenie wirusem HPV w 90% wypadków następuje na skutek odbycia stosunku seksualnego. Akt seksualny nie musi być pełny. Ryzyko zakażenia istnieje również podczas korzystania z innych form aktywności seksualności.
Wirus HPV uwalniany jest i przekazywany drugiej osobie za pośrednictwem komórek nabłonka oraz naskórka. Wirus przenosi się bowiem poprzez kontakt z naskórkiem. Typowymi miejscami występowania jego łagodnych zmian są dłonie i stopy, na których często powstają kurzajki i brodawki.
Bardzo często HPV przekazywany jest podczas porodu, kiedy dziecko otrzymuje wirusa od matki.

Jak sprawdzić, czy się jest zakażonym?

Lekarze zalecają, by młode, aktywne seksualnie kobiety wykonywały przynajmniej raz w roku cytologię (rozmaz cytologiczny). Badanie cytologiczne pozwala bowiem w szybki i niemal 100% pewny sposób zidentyfikować zmiany chorobowe. Rozmaz cytologiczny nie zapobiega zakażeniu wirusem brodawczaka ludzkiego, jednak pozwala w razie zagrożenia szybko z nim wygrać. Odpowiednio wcześnie rozpoczęte leczenie daje bowiem najlepsze efekty.

Badanie cytologiczne polega na pobraniu przez ginekologa lub uprawnioną do tego osobę (pielęgniarkę) warstwy komórek z powierzchni szyjki macicy. Próbkę pobiera się specjalnie stworzoną do tego szczotką lub szpatulką. Wiele młodych kobiet zastanawia się, czy badanie boli. Trzeba jasno podkreślić, że prawidłowo wykonane nie jest bolesne. Co prawda jak niemal każda wizyta u ginekologa, jest krępujące, ale nie na tyle, by z tego powodu z niego zrezygnować.

Jak często należy się badać? Przyjmuje się, że pierwsze badanie cytologiczne należy wykonać w 21 roku życia lub 3 lata po rozpoczętej inicjacji seksualnej. Badanie należy wykonywać co rok aż do ukończenia 30 roku życia. Kolejne badania, o ile trzy poprzednie wyniki były poprawne, wykonuje się co 2-3 lata. Profilaktyka pozwala uzyskać wysoką pewność, że zagrożenie choroby nowotworowej będzie szybko wykryte oraz w razie konieczności szybko wyeliminowane (zazwyczaj ambulatoryjnie).

Jak przygotować się do badania cytologicznego?

Wybierając się do ginekologa z myślą o pobraniu cytologii, należy się odpowiednio przygotować do wizyty. Przede wszystkim wybierz się na wizytę między 10 a 20 dniem cyklu (to wtedy badanie jest najbardziej optymalne). Konieczne jest odczekanie co najmniej dwóch dni po ostatniej miesiączce oraz wykonanie badania nie później niż dwa dni przed kolejną miesiączką. Należy ponadto odczekać cztery dni po użyciu globulek dopochwowych. Nie jest wskazanie wykonywanie cytologii po badaniu ginekologicznym, czy USG dopochwowym. W dniu pobierania cytologii nie należy również współżyć, zakładać tamponów ani wykonywać irygacji pochwy (płukanek).

Jak zapobiegać zakażeniom?

HPV często rozwija się jak podstępny wróg – przez wiele lat nie daje żadnych objawów, by w końcu uaktywnić się i poczynić ogromne spustoszenie w organizmie. Chorobie w pewnym stopniu można zapobiegać. Ważne, by pamiętali o tym zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Dobrym sposobem jest maksymalne ograniczenie ilości partnerów seksualnych, a w przypadku okazjonalnych zbliżeń używanie prezerwatywy (prezerwatywa zmniejsza ryzyko zakażenia, jednak całkowity jej wkład w zapobieganie wirusowi nie został zbadany). Zakażeniu wirusem HPV sprzyja również długotrwała antykoncepcja hormonalna, duża liczba porodów oraz palenie papierosów.

 HPV to również brodawki, którym można zapobiegać, nosząc klapki na basenie, saunie oraz w łazienkach w hotelach. Lekarze zalecają również, by nie chwytać skórzanych uchwytów w komunikacji publicznej.
 Nie ma sposobu, by w łatwy sposób stwierdzić, czy dana osoba jest zakażona, czy też nie. Jedyny dobry sposób to ostrożność, której w takim wypadku nigdy nie za wiele.

Akcja „chroń życie”

 Wiele kobiet aktywnie włącza się w akcję „Chronię życie przed rakiem szyjki macicy”. Znane osobistości telewizyjne nawołują do zdecydowania się na zaszczepienie się przed rakiem szyjki macicy. Szczepionkę poleca się zwłaszcza dziewczętom, które nie rozpoczęły współżycia seksualnego. Jdnak może się jej poddać każdy. Co prawda metoda ta jest o tyle nowa, że nieznana jest całkowita skuteczność szczepionek. Potrzeba bowiem kilkunastu lat, by ocenić realne jej działanie. Szczepionka ponadto nie zastępuje badań cytologicznych, ale je uzupełnia. Nie zapewnia 100% ochrony przed zakażeniem wirusem, ale znacząco zmniejsza ryzyko.

Zostaw komentarz