Leczenie łuszczycy głowy

Trudno pogodzić się z jej nieestetycznymi i swędzącymi symptomami, które pojawiają się na skórze głowy. Niekiedy udaje się ukryć te objawy dzięki długim włosom. Przychodzi jednak przeważnie taka chwila, że mówimy: „Dosyć, koniec z tym! Czas zacząć skuteczną walkę z łuszczycą!”. Choroba, która tak bardzo uprzykrza nam życie, musi w końcu odejść w zapomnienie! Jednak czy to możliwe? Czy przewlekła, zapalna i niezakaźna choroba skóry może zostać wyleczona? Czy jej widoczne dla każdego symptomy mogą w końcu przestać przeszkadzać nam w codziennym funkcjonowaniu?

Specyfika choroby

Łuszczyca jest tą chorobą, która nie lubi półśrodków. Bardzo często obejmuje większą powierzchnię ciała niż jest to w przypadku innych dysfunkcji. Niekiedy dotyka aż 100% całej powierzchni naszej skóry. Łuszczyca jest to również niezwykle popularna choroba, na którą choruje nawet 2% ogólnej populacji w Polsce, Europie oraz Stanach Zjednoczonych. Niestety mimo wielu informacji, cech i czynników, które już są jasne w przypadku występowania tej choroby, jest jeszcze wiele zapytań, na które odpowiedzi są jeszcze niejasne. Pewnością jest, że w przypadku łuszczycy mamy do czynienia ze zwiększoną proliferacją (rozrastania się, namnażania) keratynocytów, czego efektem jest nierówny wzrost naskórka, zanik warstwy ziarnistej. Konsekwencją jest również niepełne rogowacenie komórek z warstwy rogowej. Szukając przyczyn występowania tej choroby, zbadano również znaczenie limfocytów T w jej rozwoju, cząstek, które oddziałują na skórę i naskórek. Konsekwencją takiego przemieszczania się jest rozszerzenie naczyń krwionośnych w brodawkach skórnych oraz zburzenie harmonii w pracy komórek śródbłonka. Przyczyny występowania łuszczycy mogą leżeć również w genetyce. Jednak zaistnienie tej choroby u naszych bliskich nie jest jedynym powodem, dla którego się ona pojawia również u nas. Nasi rodzice mogą nie chorować z powodu łuszczycy, a dysfunkcja ta będzie kłopotem spędzającym sen z powiek. Badania pokazują, że wśród chorujących na łuszczycę 60% osób ma zdrowych rodziców. Łuszczyca występuje w dwóch stadiach. Typ I charakteryzuje się znacznymi zmianami, często pojawiającymi się na skórze. Najczęściej ten typ choroby występuje poniżej 40 roku życia. Odmiana choroby ma również o wiele częściej charakter dziedziczny – bardzo często diagnozuje się ją u rodziców i rodzeństwa chorego. Drugi typ łuszczycy zazwyczaj rozwija się później wraz z wiekiem. Jego objawy możemy obserwować około 55 roku życia.

Metody leczenia łuszczycy głowy

Leczenie łuszczycy odbywa się na rozmaite sposoby. Mnogość różnych metod pozwala na odnalezienie jednego, idealnego sposobu walki z jej symptomami. Poniżej publikujemy najpopularniejsze drogi leczenia łuszczycy:

• Fototerapia – leczenie łuszczycy polegające na eksponowaniu całego ciała na działanie specjalnych lamp emitujących promieniowanie ultrafioletowe. Daje bardzo dobre efekty przy leczeniu rozległych zmian skórnych. Zwłaszcza w tych przypadkach, kiedy nie sprawdziło się leczenie miejscowe. Fototerapia trwa zazwyczaj od trzech do dziesięciu tygodni. Zabiegi wykonuje się dwa-trzy razy w tygodniu. Zastosowanie tej metody przynosi nie tylko dobre efekty, ale jest również postrzegane jako mało problemowe. Akceptacja działań prowadzonych w zakresie fototerapii przez pacjentów jest bardzo szeroka. Tak, jak każda metoda leczenia, również ta może powodować skutki uboczne – wystąpienie rumienia, poparzeń skórnych, czy wysuszenia skóry. Na skutek fototerapii wzrasta również ryzyko wystąpienia nowotworu skóry.
• Fotochemioterapia – polega na podaniu specjalnego leku światłouczulającego oraz na naświetlaniu w specjalnie do tego stworzonej kabinie skóry pacjenta promieniowaniem UVA. Fotochemioterapia przynosi dobre efekty, jeśli poddaje się pacjentów ją przynajmniej dwa razy w tygodniu. Podobnie, jak w przypadku fototerapii, w metoda ta wiąże się z ryzykiem wystąpienia skutków ubocznych: świądu, pęcherzy na skórze, reakcji fototoksycznych, mdłości i wymiotów. Terapii tego typu nie można również stosować u każdego typu pacjenta. Nie jest wskazana dla chorych poniżej 16 roku życia, dla osób chorujących z powodu dysfunkcji układu krążenia, wątroby, nerek, chorujących na immunosupresję, czy nowotwór złośliwy skóry.
• Retinoidy – leczenie łuszczycy odbywające się przy pomocy pochodnych witaminy A. Terapia ta sprawdza się w przypadku wszystkich ciężkich stadiów łuszczycy. Najczęściej łączona jest z fototerapią.
• Preparaty ziołowa, naturalne – ich skuteczność jest bardzo różna. Na rynku dostępnych jest wiele o nieudowodnionym działaniu i tych, które przynoszą całkiem dobre efekty w leczeniu łuszczycy ( na przykład Revitol Dermasis).
• Leczenie suplementami – ostatnie badania pokazują, że dobre efekty w leczeniu łuszczycy przynosi wzbogacanie diety suplementami. Naukowcy podkreślają, że leczenie przy ich udziale jest długotrwałe i wymaga systematyczności.

Łuszczyca pospolita

Łuszczyca może nie jest chorobą najpopularniejszą, ale kłopotliwą w leczeniu. Dotyka 2- 4% osób w różnym wieku. Najrzadziej notuje się jej występowanie u niemowląt. Jej trudność leczenia warunkuje przede wszystkim jej przewlekły charakter z częstymi nawrotami i wieloma etapami ustępowania objawów.  Najczęściej spotykaną odmianą choroby jest łuszczyca pospolita (zwykła), na którą zapada 90% chorych. Częściej objawy łuszczycy występują u osób z nadwagą niż u szczupłych. Łuszczycą nie jest chorobą zaraźliwą.

Jak rozpoznać łuszczycę?
Choroba zwana łuszczycą jest zaburzeniem funkcjonowania skóry, która łączy się z występowaniem na naskórku łuszczących się, nieestetycznych wykwitów. Przyczyna występowania tej dysfunkcji leży w nieprawidłowym funkcjonowaniem układu odpornościowego organizmu. Wytwarzane przez niego limfocyty T zamiast pozostawać obojętne wobec naturalnie występujących w organizmie komórek budujących skórę, atakują je, prowadząc do wystąpienia objawów choroby. Przyczyna występowania zmian łuszczycowych nie jest jednak do końca znana. Przypuszcza się, że choroba ma podłoże genetyczne. Jednak dziedziczenie tej dysfunkcji nie oznacza, że każde dziecko chorych rodziców będzie miało problemu z łuszczycą.
Łuszczyca pospolita objawia się poprzez występowania różnych wielkości grudek o rozmaitej intensywności kolorów – od bladoróżowych po ciemnobrunatne. Charakterystyczne jest dokładne zaznaczenie brzegów grudek, które pokrywa warstwa srebrzystoszarej, nawarstwiającej się łuski. Pojawiające się łuski są wynikiem nieprawidłowych procesów rogowacenia naskórka.
Objawy zmian łuszczycowych występują przede wszystkim na kończynach górnych, w okolicy łokci i kolan. Niezwykle często dotykają również miejsc w okolicy kości krzyżowej, zewnętrznej części ucha. Zaburzenie dermatologiczne dotyka równie często owłosionej skóry głowy. Łuszczyca nie powoduje jednak wypadania włosów ani osłabienia ich struktury. Niekiedy, u 5-10% chorych, pojawia się choroba zwana łuszczycowym zapaleniem stawów.
Choroba może mieć różny przebieg oraz formę. Różnice między jej formami wyznaczają jej formy zaawansowania. Wykwity skórne mogą przybierać pojedyncze, drobne formy wielkości główki od szpilki, w poważniejszych przypadkach mogą przybierać bardziej ogólną formę.

Łuszczyca paznokcia
Zmiany łuszczycowe dotykają bardzo często również płytki paznokci. Efektem są poprzeczne bruzdy, uwypuklenia w ich strukturze. Nadmierne rogowacenie płytki paznokciowej powoduje powstawanie na niej żółtych plam. Płytka paznokcia dotknięta łuszczycą często przypomina tę występującą u chorych na grzybicę – jest szara, zmatowiona, grubsza i krucha.

Jak ograniczyć częstotliwość nawrotów choroby?
Pewne sytuacje wpływają na częstsze występowanie nawrotów choroby. Aktywną formę łuszczycy wzmagają przede wszystkim:

• stresy – większość pacjentów narzeka na nawroty choroby po okresie podwyższonego stresu oraz wystąpienia jednorazowej wyjątkowo stresującej sytuacji,

• mechaniczne uszkodzenia skóry – zadrapania, blizny, oparzenia (w tym nadmierne opalanie się), szczepienia (pojawienie się zmian łuszczycowych w miejscu, gdzie trzeba było wbić igłę w celu zaszczepienia danej osoby)

• infekcje  i choroby– infekcje bakteryjne i wirusowe, dna moczanowa, cukrzyca typu II, próchnica, zapalenie dróg moczowych,

• niektóre leki – przyjmowane na nadciśnienie, depresję,

• burza hormonów – związana z dojrzewaniem lub przekwitaniem,

• nadużywanie alkoholu – zaostrza objawy choroby i wydłuża okresy jej nawrotów.

Leczenie łuszczycy pospolitej
Leczenie łuszczycy pospolitej poprzedza próba odpowiedzenia sobie na pytanie, jakie czynniki w przypadku konkretnego chorego powodują nawroty choroby. Niekiedy pomaga prowadzenie specjalnego kalendarza, który pozwoli nam zdiagnozować te czynniki.
Pierwszym etapem leczenia zmian łuszczycowych jest wyeliminowanie łusek. Najczęściej występującymi lekami są kremy oraz oliwki przeciw łuszczycy. Preparaty stosuje się aż do usunięcia łusek, zazwyczaj trwa to przez kilka dni. W tym czasie bardzo wskazane jest korzystanie z ciepłych kąpieli. Kolejny etap polega na ograniczaniu ilości rozrastającego się naskórka. Specjalnie skonstruowane do tego celu maści stosuje się na zmienione chorobowo miejsca.
W trudnych do leczenia przypadkach poza leczeniem miejscowym stosuje się również leczenie farmakologiczne. Są one niezbędne zwłaszcza w łuszczycy stawów.