Nadżerka – groźna czy niegroźna?

Jest najczęściej występującym schorzeniem narządów płciowych. Ma ją co trzecia-czwarta dojrzała płciowo kobieta.  Nadżerka, bo o niej oczywiście mowa,  najczęściej jest zmianą niegroźną. W wielu przypadkach nie musi być leczona  i sama ustępuje. Jednak tak naprawdę o tym, jak postępować w indywidualnym przypadku powinien zdecydować lekarz. Jeśli nieprawidłowy nabłonek w części pochwowej szyjki macicy zostanie zignorowany, może dość do groźniejszych z punktu widzenia pacjentki powikłań – w tym niestety nowotworu.

Dlaczego powstaje?

Pod terminem „nadżerka” może się kryć wiele nieprawidłowości. Może być to infekcja bakteryjna, wirusowa, grzybiczna. Najpoważniejsza sytuacja robi się wtedy, kiedy nadżerka powstaje w wyniku działania wirusa HPV – brodawczaka ludzkiego. W tej sytuacji infekcja może się przenieść również na partnera seksualnego. Ponadto trzeba się liczyć ze wzrostem ryzyka zachorowania na raka szyjki macicy u kobiet i raka prącia i u mężczyzn. Pocieszające jest to, że nasz organizm w pewnym stopniu ma możliwość eliminacji wirusa i chronienia się przed zakażeniem.

Najczęściej nadżerka nie daje żadnych objawów (tylko czasami może powodować krwawienie po stosunku, dość często występują mniej lub bardziej obfite upławy o barwie żółto-zielonej – niekiedy o nieprzyjemnym zapachu, ból w podbrzuszu).

Jest wykrywana podczas rutynowego badania ginekologicznego. Najczęściej diagnozuje się ją u młodych kobiet między 25 a 35 rokiem życia, choć nie brakuje przypadków, kiedy zmiany występują także u jeszcze nieaktywnych seksualnie dziewcząt, które nie ukończyły 21 lat.

Zmiana nazywana nadżerką może pojawiać się i zanikać. Jeśli często nawraca, jest to zazwyczaj sygnał ostrzegawczy płynący z naszego organizmu informujący nas o złych zmianach w nim zachodzących, w tym o spadku odporności.

Ryzyko pojawienie się nadżerki wzrasta wraz z liczbą partnerów seksualnych, po urodzeniu dziecka, ale także po każdym poronieniu. Na jej wystąpienie mają wpływ także choroby przenoszone drogą płciową, infekcje dróg rodnych (zwłaszcza te przechodzone i nieleczone), zaburzenia hormonalne i przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych.

Rodzaje nadżerek

Sposób leczenia oraz postępowania w przypadku stwierdzonej nadżerki w dużym stopniu zależy od jej charakteru. Co do zasady wyróżnia się trzy odmiany nadżerki:

• nadżerkę właściwą – która powstaje na skutek uszkodzenia mechanicznego takiego, jak infekcje dróg moczowych, odleżyny, czy urazy mechaniczne.
• nadżerkę rzekomą – dającą obraz nadżerki w przypadku wystąpienia nabłonka właściwego w dalszej części szyjki macicy. Ma charakter zanikający, często jej problem sam się rozwiązuje, gdy pojawia się nowy, prawidłowy nabłonek.
• nadżerkę wrodzoną – diagnozuje się ją u dojrzałych płciowo kobiet. Powodem jej wystąpienia są najczęściej zmiany hormonalne powstałe na skutek stosowania antykoncepcji, pojawiające się naturalnie w trakcie ciąży i poronień. Nadżerka wrodzona to stałe zaczerwienienie szyjki macicy w miejscu, w którym zazwyczaj diagnozuje się nadżerkę.

Nadżerka – obserwacja i diagnostyka

Nadżerka wymaga obserwacji, a rozpoznaniem jej charakteru powinien zająć się lekarz. Podstawa to wykonanie badania cytologicznego, które daje znać nam, w jakim stopniu należy się martwić zmianą. Niezbędne staje się także czasami wykonanie kolonoskopii, cytologii, niekiedy nawet pobranie wycinków ze zmienionych w nabłonku obszarów.

Sposób, czy inaczej potrzeba leczenia nadżerki uzależniony jest od wielu czynników: od wieku pacjentki, jej stanu, od tego, czy kobieta już rodziła i jakiego charakteru jest nadżerka.

Zazwyczaj młodym kobietom, około 20 -25 roku życia, u których wynik badania cytologicznego wypadł w normie i które jeszcze nie rodziły, zaleca się częstsze kontrole oraz obserwację nadżerki. Gdy zmiany są poważniejsze, zleca się leczenie farmakologiczne (stosowanie leków przeciwzapalnych, a gdy pojawią się upławy – globulkami dopochwowymi), czy przeprowadza się zabiegi o inwazyjnym charakterze: koagulację chemiczną (niszczenie chorego nabłonka w chemiczny sposób – zabieg stosowany w przypadku mniejszych zmian), elektrokoagulację (wypalanie za pomocą prądu lub lasera większych zmian), kriokoagulację (zamrażanie ciekłym azotem zmienionego nabłonka), a także fotokoagulację (zmienianie nabłonka przy pomocy specjalnej końcówki emitującej fale świetlne).

Nadżerka w trakcie ciąży

Trochę inaczej wygląda leczenie nadżerki w ciąży. Zdiagnozowanie takiej zmiany w okresie, gdy kobieta spodziewa się dziecka wyklucza właściwie jej leczenie. Niewskazane są wszelkie zabiegi, które mają na celu jej usunięcie. Z leczeniem należy poczekać do końca ciąży, po czym nadżerka może być poddana terapii farmakologicznej, czy bardziej inwazyjnym metodom i istnieje duże prawdopodobieństwo, że terapia zakończy się sukcesem.
Oczywiście kobieta, zwłaszcza spodziewająca się dziecka, powinna być pod stałą kontrolą lekarza ginekologa, który wszelkie możliwe niepokojące objawy może wychwycić i zdecydować o postępowaniu w ich przypadku.

Brak podobnych arytkułów.